Πάσχα 2020, συνέντευξη με την Αλεξάνδρα Γιαννοπούλου

Παγκόσμιο προϊόν: Οικογενειακή Ζωή

Πάσχα 2020, ένα διαφορετικό Πάσχα το φετινό!

Όχι μόνο για τους πάσχοντες από Κοιλιοκάκη, αλλά και λόγω της πανδημίας του Κορωνοϊού. Η καθημερινότητα μας έχει περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα και το  σπίτι μας το κέντρο του κόσμου μας!

Μία από αυτές τις διαφορετικές μέρες είχα την χαρά να συνομιλήσω τηλεφωνικά (κρατάμε αποστάσεις!!) με την Αλεξάνδρα Γιαννοπούλου!

Η Αλεξάνδρα είναι ένα κορίτσι σχεδόν(!) 22 ετών! Μένει στην Αθήνα με την οικογενειά της και σπουδάζει Νηπιαγωγός στο ΕΚΠΑ. Η Κοιλιοκάκη της χτύπησε την πόρτα το 2017, η Αλεξάνδρα όμως είχε ήδη διαγνωστεί από τα δώδεκά της με Διαβήτη Τύπου 1.

Μία από τις πρώτες μου ερωτήσεις ήταν το αν έχει προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα πραγματικότητα;

Και πήρα ναι μεν μια συνηθισμένη απάντηση, αλλά από τη δική της οπτική!! Η Αλεξάνδρα μου είπε ότι ακόμα προσπαθεί να προσαρμοστεί. Ότι ειδικά τώρα που έχει περάσει ο καιρός δεν νιώθει όπως θα ήθελε. Τον πρώτο καιρό που τυγχάνει να ήταν πάλι κοντά στις μέρες του Πάσχα, ένιωθε πολύ πιο ήρεμη.

Αυτό μου έκανε εντύπωση και έτσι η ερώτηση μου ήταν ποια ήταν η διαφορά της περιόδου της διάγνωσης με το τώρα;

Μου εξήγησε λοιπόν πως το πρώτο Πάσχα, που ήταν μετά τη διάγνωση της, είχε όλη την προσοχή των δικών της ανθρώπων. Το ότι γνώριζε ήδη τη νόσο λόγω της εξαδέλφης της ήταν κάτι που λειτούργησε πολύ θετικά. Είχε τα πάντα από τη γιαγιά και τη θεία της έτοιμα και αντιμετώπιζε όλο το θέμα πολύ πιο χαλαρά!

Τώρα όμως μου εξήγησε πως λόγω των παραπανίσιων κιλών της, η οικογένειά της προτιμά να μην της φτιάξει πασχαλινά εδέσματα για να τη βοηθήσει να χάσει βάρος. Αυτό από ότι κατάλαβα σε συνδυασμό με την διαφορετική καθημερινότητα μιας φοιτήτριας από μια μαθήτρια, αλλά και το άγχος που έχει για τη διαχείριση της νόσου την έχουν κάνει να νιώθει πολύ διαφορετικά από εκείνο το πρώτο Πάσχα μετά τη διάγνωση!

Η επόμενη ερώτηση μου σε συνέχεια της συζήτησης ήταν αν η ίδια μαγειρεύει;

Μου εξήγησε πολύ χαριτωμένα ότι αυτοεξυπηρετείται! Ξέρει δηλαδή να φτιάχνει ομελέτες, μακαρόνια, ρύζι  αλλά το μαγείρεμα γίνεται από την οικογένειά της! Η πρόταση μου λοιπόν και σε απάντηση του παραπάνω θέματος είναι πως είναι μια καλή ευκαιρία να μπει από μόνη της στην κουζίνα και να φτιάξει αυτό που θέλει μόνη της!

Στην ερώτηση του τι είναι αυτό που την προβληματίζει περισσότερο στην καθημερινότητα της μου απάντησε:

«Μέσα στο σπίτι μου δεν έχω κανένα θέμα διότι προσέχω αρκετά! Το φαγητό εκτός σπιτιού είναι αυτό που μου λείπει.» Στο πως το αντιμετωπίζει μου απάντησε πως όταν θέλει κάτι πολύ θα βγεί και θα πάει σε μέρη που έχουν ασφαλή γεύματα χωρίς γλουτένη για να καλύψει το κενό! Διαφορετικά το ζητά από την οικογένεια της και της το φτιάχνουν!

Τη συζήτηση την κλείσαμε με το φλέγον ζήτημα των ημερών, τον ιό και πως το αντιμετωπίζει.

Μου απάντησε ότι αυτές τις εβδομάδες είναι σε καλό επίπεδο! Έχει ξεκινήσει και πάλι γυμναστική για περίπου μια ώρα κάθε μέρα. Διατροφικά είναι πολύ καλά και νιώθει καλύτερα που είναι στην ασφάλεια του σπιτιού της.

Το μόνο που δεν είναι όπως θα ήθελε είναι η ψυχολογική της κατάσταση.  Αλλά όπως και όλοι μας αυτή την περίοδο δεν είμαστε ούτε όπως θα θέλαμε, ούτε εκεί που θα θέλαμε. Ελπίζω τόσο για την Αλεξάνδρα, όσο και για όλους μας, αυτή η περίοδος να είναι μια περίοδος αναδιοργάνωσης και αυτοπροσδιορισμού. Εύχομαι αυτό το Πάσχα να μας βρει όλους υγιείς και χαρούμενους!